Die moeilijke Nederlandse taal

Oma schoof mij een briefje voor toen ik haar verbeterde met "iets kost veel of is duur". Omdat de mensen die mij kennen wel weten dat ik met mijn neus boven op taal zit, wilde ik dat stukje toch even hier overtypen. Moet ik er wel even bij vermelden dat het lang geleden is dat ze dit geschreven hebben (ingezonden door mevrouw Prins):

Het meervoud van slot is sloten.
Maar toch is het meervoud van pot geen poten.
Evenzo zegt men altijd een vat en twee vaten.
Maar zal men ook zeggen: een kat en twee katen?
Wie gisteren ging vliegen, zegt heden ik vloog.
Dus zegt u misschien ook van wiegen, ik woog?
Nee mis! Want ik woog is afkomstig van wegen.
Maar... is nu ik voog een vervoeging van vegen?
En van het woord zoeken vervoegt men het woord zocht.
En dus hoort bij vloeken misschien ook ik vlocht.
Alweer mis! Want dit is afkomstig van vlechten.
Maar ik hocht is geen vervoeging van hechten.
Bij roepen hoort riep, maar snoepen geen sniep.
Bij lopen hoort liep, maar bij slopen geen sliep.
Want dat is afkomstig van het schone woord slapen.
Maar zet nu weer niet: Ik riep bij het woord rapen.
Want dat komt van roepen en u ziet terstond
Zo draaien wij vrolijk in het cirkeltje rond.
Van raden komt ried, maar van baden geen bied.
Dit komt van bieden (ik hoop dat u het nog ziet)
Ook komt hiervan bood, maar van wieden geen wood.
U ziet, de verwarring is akelig groot
Nog talloos veel voorbeelden kan ik u geven,
Want gaf hoort bij geven, maar laf niet bij leven.
Men spreekt van wij drinken, wij hebben gedronken,
Maar niet van: wij hinken en hebben gehonken.
Het volgende geval, dat is toch al te bont!
Bij slaan hoort ik sloeg, niet ik sling of ik slond.
Bij staan niet ik stoeg of ik sting, maar ik stond.
Bij gaan hoort: Ik ging en niet ik gong of ik gond!
Een mannetjes kat noemt men doorgaans een kater
Hoe noemt u een mannetjes rat? Soms een rater?
Zo heeft het Nederlands verschillende kwalen,
Niettemin is en blijft het de tale der talen.

Rosébier en een levensvraag

SLB. Studieloopbaanbegeleiding. Vrijdagmiddag half 3, snakkend naar het weekend en buikpijn voor 10. Bezig met leerdoelen en zelfontplooiing. Inmiddels ben ik zover dat ik weet dat ik de docent niet aan moet kijken als deze een vraag stelt, maar ik keek haar toch aan. Et voila... "Renée! Vertel is!" Ik keek op van mn iPod en zei: "Eh... Wat moet ik vertellen?" De docente slaakt een zucht en herhaalt met een licht gefrustreerde ondertoon: "Wat is jouw voornaamste doel in dit leven?" WAT? En dat vraagt ze op vrijdagmiddag terwijl ik met mijn hoofd bij een rosébiertje op het terras zit? Er flitsen allerlei cliché en voor de hand liggende woorden door mijn hoofd zoals gezondheid, eigen praktijk, liefde en dat soort termen. Antwoord heb ik de docente niet gegeven. "Ik weet het niet mevrouw, ik weet het niet..." En ietwat lacherig voegde ik er aan toe: "Beetje ingewikkelde vraag hè, zo op het eind van de schoolweek.." De klas liet een simpel, zacht lachje horen. Ik zuchtte.

Maar die vraag heeft mij wel het hele weekend niet meer losgelaten, nu nog steeds niet en ik betwijfel of die vraag mij überhaupt nog wel los gaat laten. Ik reken het namelijk tot zo'n ty-pi-sche levensvraag. Onzekerheden van het leven, wijsheden van oude bejaarden, je kent het allemaal. Maar poe hee, ik ben de enige die antwoord kan geven op de vraag wat het doel is in mijn leven! Ik denk nog liever na over de vraag of ik nog even naar het toilet ga voordat ik vertrek. Gewoon een lekkere ja/nee/ik zie wel vraag. En dát wordt psycholoog. Ja! Maar wel een simple minded one. Onder het genot van een rosébiertje op het terras, op vrijdagmiddag welteverstaan, zal ik toch even nadenken over het doel in mijn leven... Maar eerst ga ik nog even naar het toilet. Tabee!

- latere toevoeging -
Ik zie een mooie zinsnede voorbij komen, die eigenlijk prachtig aansluit op dit blog:
"Wat wil je worden, vroeg de juf, 't was in de derde klas, ik keek haar aan en wist het niet. 'k dacht dat ik al iets was'." - van Toon Hermans

De shocquerende psychologe

Vanmiddag had ik een 'gesprekje' met iemand (in 140 karakters geperst, lees: twitter) en ik kreeg daarin te horen dat mijn 'gesprekspartner' vond dat ik me meer als therapeut gedroeg, dan als gewoon Renée die lekker mee roddelt over datgeen wat besproken werd. En dat was niet de eerste keer dat ik zoiets hoorde. Ik heb ook wel eens als antwoord gehad: "Renée, ik heb geen hulp nodig." Zulke antwoorden, reacties, responsen, hoe je het wilt noemen, maken me altijd een beetje bang. Bang voor de toekomst. Want als men dat nu al van mij zegt, in het eerste jaar van de opleiding psychologie, wat blijft er dan nog van me over als ik de studie heb afgerond? Kan ik dan alleen nog maar alles analyseren, onderbouwen en / of ontkrachten? Kan ik dan alleen nog maar een psychologisch verantwoord gesprek voeren met anderen? Het maakt me bang als ik bedenk dat ik misschien wel een heel ander persoon word door de opleiding. Want ja, er wordt het een en ander aan je veranderd, er word aan je gesleuteld, zoals een docent dat heel oppervlakkig wel eens zegt. We moeten bijvoorbeeld ons aanleren dat we voornamelijk open vragen stellen, goed doorvragen, LSD-en (Luisteren, Samenvatten, Doorvragen), en letten op onze zithouding. Ik zie uiteraard wel in waarom we dit leren, en waarom het van belang is (zo mag je ook geen waarom-vragen stellen, dus ik moet nog een hoop leren) maar het zijn geen dingen die je in je 'psychologencontext' wel kunt doen en in je 'persoonlijke context' niet... Hoe kun je er nou op het ene moment wel op letten dat je bovenstaande dingen goed doet, en in een gewoon vriendschappelijk gesprek niet? Daar gaan we al: Wanneer is het dan gewoon? Stel nou dat een vriend/vriendin in de problemen zit... Moet ik dan het psycholoogje in me uitzetten, en overgaan op de standaard rituelen? "Balen voor je! Lijkt me echt supererg!" Want nee, het wordt niet gewaardeerd als ik zou doorvragen op de situatie en een oplossing zou aandragen (of de vriend/vriendin aan het denken zetten voor een oplossing). Zijn er eigenlijk psychologen die na de opleiding tot de conclusie kwamen dat zij alleen nog maar vrienden hadden die ook psychologie hadden gedaan? Lijkt me toch sterk.... Maar de meest voor de hand liggende conclusie die je kunt trekken, als je er vanuit gaat dat je karakter verandert door de opleiding (voor zover karakter kan veranderen), lijkt me dan dat je middelbare school vrienden het niet meer waarderen dat je alles zo aan het verklaren bent en aan het funderen...
De buurman bijvoorbeeld, ook psycholoog, (om even keurig volledig te zijn: klinisch psycholoog - psychotherapeut) las een tijdje geleden Het Diner van Herman Koch. Toen hij hier op de borrel zat omdat m'n moeder jarig was, begon hij een heel gesprek over zijn gedachten toen hij dat aan het lezen was. "Wil ik dit wel lezen? En wat bedoelt hij er mee? Wat gaat er in de personages om en waarom vertonen zij dat gedrag?" Ik werd er moeilijk van. Gewoon lezen, klaar. Niet allemaal van die moeilijke mindmapideeën erbij. Ik hoop van harte dat ik niet zo word, dat de opleiding mij niet zo verandert. En anders... tabé. Het is leuk geweest met de vrienden die ik nu heb. Ik denk dat ik maar gewoon conducteur word!

Quimper 94

Ik roep het altijd, als ik nieuwe muziek gevonden heb, muziek terug hoor, gebeurtenissen herbeleef, etcetera. Wie mij goed kent, kent ook waarschijnlijk mijn uitspraak wel: “Ik vind dat zo leuk! Wat muziek met je kan doen!!”

Nu ben ik ontzettend weg van de film Amélie, en alles wat daar bij hoort (lees: de accordeonmuziek, the making of, de route door Montmartre in Parijs - heb ik gedaan! Heel leuk!). Iemand die ik ken is een tijd geleden naar een concert van Yann Tiersen geweest, echter wel i.c.m. Orka (daar weet ik verder weinig van hoor), en hij wees mij later telefonisch op de film “Tabarly” - http://www.tabarly-lefilm.com/. Ik heb het opgezocht, en ja, ty-pisch Yann Tiersen.

Nu wees laatst een klasgenootje van me op het programma “Vuze”, afijn ik zal niet het hele gebeuren van installeren en software zoeken vertellen, maar het komt er op neer dat ik nu héél veel muziek van Yann Tiersen heb! Oké, enerzijds kan ik me nu best aan mezelf ergeren, omdat ik iemand ben die zich in haar overenthousiasme ergens echt op ‘stort’. Zo wilde ik bijv. ook naar meerdere concerten van Roosbeef. Nu luister ik dat weer minder. Anyway, om even terug te komen op het begin van deze blogpost, wat doet Yann Tiersen met mij? Wist ik het maar.
Als ik het aanzet met het maken van mijn huiswerk, word ik er rustig van. Als ik het aanzet zonder verdere activiteit er omheen, word ik er soms verdrietig van, melancholisch, en soms ga ik heel diep nadenken over relaties, over liefde, over schattige dingen.
Soms verplaats ik mij denkbeeldig naar Parijs, waar ik in 2006 de “Amélie-wandeling” heb gemaakt, die leidde langs het groentenwinkeltje van Collignon, langs Café les deux Moulins, langs het metrostation waar Amélie omhoog rent in de film, etcetera. Kortom: Blij.

Ik weet niet of ik een moraal aan dit artikeltje ga verbinden, maar ik kan wel zeggen dat ik me haast een gelukkig mens ga voelen bij het horen van deze muziek. Associatie is het sleutelwoord. Zucht, Quimper 94 nog aan toe.

Zo draait de molen....

Zit ik in de 'relaxmodus' een beetje rond te snuffelen op internet, en dan kom ik ineens terecht bij de Molendatabase. Grappig, ik heb er één keer vluchtig op gekeken, maar me nooit echt verdiept in wat er allemaal stond. Een complete molendatabase van Nederlandse molens, Belgische molens, en molens in Nederland die 'verdwenen' zijn (lees: verloederd, afgebroken, etc). Uiteraard wilde ik even de molen waar ik regelmatig opzoeken, en ja hoor, hij stond er tussen. http://bit.ly/cKnAag Ik zie overigens wel dat ik nog flink mag gaan studeren voordat ik weer iemand rondleid! Nog een foto die ik zelf heb gemaakt van onze molen..