Het leven is...

... een feest. Maar zelf moet je de slingers ophangen? Zo'n cliché opmerking van mensen die denken hun complete levenswijsheid op tafel te gooien. Lieve mensen, wat heb ik een ongelofelijke hekel aan die opmerking, maar vooral aan dat "soort" mensen. Ik probeer niet te veel over één kam te scheren, maar in deze context ontkom ik daar niet aan. En uiteraard komt de vraag dan in mij op: Hebben die ontzettend wijze mensen gelijk?

Ik moet direct denken aan mijn stage in het Rivierenland Ziekenhuis in Tiel (ZRT). Ik liep daar 32 uur mee met een klinisch psycholoog. Een cliënt die er ietwat dommig uitzag, dusdanig stonk dat de psycholoog het raam open ging doen en madame liep met een enorm minderwaardigheidscomplex.
In schril contrast met deze vrouw kwam er een cliënt die aan één oog blind was geworden, daardoor ontslagen werd en in diezelfde tijd haar vader verloor. Beide cliënten zagen het totaal niet meer zitten.

Een opmerking als "het leven is een feest, maar je moet zelf de slingers ophangen", vind ik in zo'n opzicht erg gewaagd en misschien zelfs pijnlijk. Het is net als dat je een terminale cliënt diep in de ogen kijkt en belooft dat alles goed komt.

En toch. Toch vind ik dat die slogan-mensen op een bepaalde manier gelijk hebben. Niet bij alles en iedereen. Mensen die kanker hebben met uitzaaiingen tot en met.. die treffen een bak ellende in hun leven. Maar mensen die zich tot in ver overdreven mate laten beïnvloeden en beangstigen door hun medemens, ja die moeten nodig de slingers uit de kast pakken.

Ik ga bijna, bijna! op kamers en moest om die reden aan het feest en de slingers denken. Ik zet een leuk plantje neer (schijnt ook goed te zijn voor de luchtvochtigheid in de kamer) en koop een leuk lampje, tut tut. Even refereren aan de Bijbel: Niet alleen op een feestdag of een bijzondere dag je lekkerste luchtje en mooiste kleding aan, dat moet je altijd doen. Iedere dag.
Dus haal die slingers uit de kast en bouw elke dag een feest. Die mensen hebben toch gelijk.

4daagse 2010

En dat was weer een vierdaagse van Nijmegen! Wat is die week voorbij gevlogen. Dit was de 94e editie van de Nijmeegse 4daagse, en stiekem heb ik besloten (maar dat zeg ik tegen niemand want dan wordt het een verplichting) om de 100e editie te gaan lopen. Dan ben ik 24 en kan ik dat vast wel. Het werd me alleen sterk afgeraden door jan en alleman, omdat het dan waarschijnlijk extra druk zal zijn.

Vrijdag 16 juli 2010 - Dag één! Uitleg over de werkzaamheden. Ik ga - net als in 2009 - weer als BOB-medewerkster (Bewust Onbeschonken Bestuurder) mensen op de hoogte brengen van de campagne en ze stimuleren om een BOB aan te wijzen voor die avond. Preventiewerk dus. Weer uitleg over ballonnen, sleutelhangers, BOB-dienbladjes (opblaasbaar), luchtbedden, noem het maar op.

De hele week in de stad mensen aanspreken, bij de parkeerplaats vragen wie de BOB is, of met de politie samen alcoholcontroles uitvoeren en de BOB belonen. En ik moet zeggen, je komt bizarre gevallen tegen. Vooral op de alcoholcontrole. Roy, de welgewaardeerde politie-agent waar ik mee samen stond te controleren, vertelde mij dat je zelfs een bekeuring kunt krijgen als je voor de grap zegt dat je bijv. 10 biertjes op hebt. Hij zei: "Je geeft dan een indicatie van de hoeveelheid alcohol die je hebt genuttigd en aan de hand daarvan kunnen we je oppakken."

Maar de hoeveelheid mensen die een A (aanhouden) of zelfs een F (uhm... dikke Fail) bliezen, was enorm. Dat is wel schrikwekkend... Dat mensen denken dat ze nog kunnen rijden. Eéntje reed zelfs de pion omver. Zo scheel. En dat schudt je wel wakker, ook al heb ik nog geen rijbewijs.

Anyway, het was weer een prachtige week en ik kijk al vol vreugde uit naar volgend jaar!

Vrienden, geliefden of niets.

Ik kwam een prachtige songtekst tegen van John Mayer, de tekst is erg toepasselijk dus ik plaats hem hier.

Now that we are over
As the loving kind
We'll be dreaming ways
To keep the good alive

Only when we want is not
A compromise
I'll be pouring tears
Into your drying eyes

Friends, lovers, or nothing
There can only be one
Friends, lovers, or nothing
We'll never be the in-between
So give it up

You whisper, "Come on over"
Because you're two drinks in
But in the morning I will say
Good-bye again

Think we'll never fall into
The jealous game
The streets will flood
With blood of those who felt the same

Friends, lovers, or nothing
You see, there can only be one
Friends, lovers, or nothing
We'll never an in-between
So give it up

Friends, lovers, or nothing
We can really only ever be one
Friends, lovers, or nothing
Don't you know
We'll never be the in-between
So give it up

No, we'll never the in-between
So give it up

Anything other than yes is no
Anything other than stay is go
Anything less than I love you is lying

Kleine meisjes worden groot

Vanmorgen kreeg ik een blog van iemand onder mijn neus geschoven, en die blog kon mij er niet van weerhouden om zelf ook weer even mijn gedachten de computer in te laten vloeien. Ik heb de hele dag met een aantal gedachten in mijn hoofd gelopen, die ik nu ga proberen zo goed mogelijk te verwoorden.

Kleine meisjes worden groot. Zo'n cliché uitspraak als je buurvrouw ziet dat je in je 11e levensjaar borstgroei krijgt. Zo'n tuttige uitspraak wanneer je tante je in je wangen knijpt en bijna gaat zeggen: "Wat ben je groot geworden!" Nou ja, de tantes van tegenwoordig zijn stoerder dan voorheen geloof ik, want ik moet wel eerlijk vermelden dat ik nooit in mijn wangetjes geknepen ben door mijn tantes. Afijn. Het is echt zo! Kleine meisjes worden natuurlijk groot. Dat gevoel heb ik nu. En mijn vader ongetwijfeld ook. Mijn moeder gelooft het allemaal wel, maar stiekem heb ik toch het gevoel dat mijn vader me thuis wil houden. Want ja, papa en Renée, dat zijn nog net geen twee handen op één buik. Ik ben een vaderskindje.

Nu pas ik een week op iemands huis. Ik ben lekker in de weer met boodschappen, studieboeken, afwasmiddel en een stofzuiger. Lekker studentje met een huishoudelijke taak spelen. Uiteraard, het bevalt me prima! Iedereen moet er toch een keer aan geloven.

Bijkomend voordeeltje; ik heb een kamer in Deventer. Dus.... Moet ik dit leuke leventje van een week, over een paar maanden in de Deventerse praktijk gaan brengen. Haha, de gene die dit lezen zullen lachend denken: "Dan vindt je het vast niet meer zo leuk!" Tuurlijk wel. Maar of ik dan inderdaad zo actief nog bezig zal zijn met stofzuiger, dat de 'huisbaas' me vol verbazing vraagt:

"Heb je stofgezogen?"

"Ja."

"Waarom?!"

Ik denk het niet.

Maar om even terug te komen op het onderwerp van dit stuk.. Ik ben dan zo lekker in de weer met potjes en pannetjes en de stofzuiger, maar vind ik dat later allemaal nog wel leuk? Nu is het voor een weekje. Nu kan ik gewoon zondag of maandag weer terug naar mijn ouders, ik smijt de berg was van de hele week bij de wasmachine en zoef, een paar dagen later ligt het weer netjes opgevouwen en gestreken in mijn kast. Het klinkt zo simpel.

Ach dat doe ik wel even. Ik red het makkelijk. Mmm.. ja? Ik ben benieuwd wat de toekomst me gaat brengen. Maar ik weet wel dat ik ooit niet meer bij mijn lieve ouders aan kan kloppen om te vragen of ze me eten willen geven, of ze me onderdak kunnen bieden en een schone was kunnen bezorgen. Kleine meisjes worden groot. Dat heeft zo zijn voordelen, maar zeker ook zijn nadelen. Pa en ik gaan het moeilijk krijgen!

Weer een mooie van de scheurkalender

Emoties - Helpt knuffelen bij genezing van ziekte?
Knuffelen helpt in elk geval tegen stress. Althans, dat doet het ‘knuffelhormoon’ dat dan vrijkomt. Het betreffende hormoon heet ‘oxytocine’ en komt vrij tijdens het geven van borstvoeding en tijdens de bevalling. Er wordt gedacht dat dit hormoon de hechting tussen moeder en kind versterkt. Het stofje wordt ook wel ‘moederschapshormoon’ genoemd. Oxytocine vermindert stress en geeft een rust- en verbondenheidsgevoel. Het stofje komt ook vrij door knuffelen, massage en seks. Intimiteit tussen partners bevordert daarom een gevoel van onderlinge vertrouwdheid. Ook een praatje maken of de hand vasthouden van een zieke laat de oxytocinespiegel van de patiënt omhooggaan. Dit heeft een stijging van de weerstand en daarom een snellere genezing tot gevolg. De Zweedse hoogleraar fysiologie Kerstin Unväs-Moberg deed onderzoek naar het hormoon en schreef een boek over de vele positieve kanten ervan.
“ De oxytocine factor. Benut het hormoon van onthaasting, genezing en verbondenheid.” Kerstin Unväs-Moberg.

Knuffelen bevordert dus genezing van een ziekte. Nou, dat lijkt me wel een fijne gedachte.

Acupunctuur!

Jep, ik kon het niet laten, en heb een behandeling gehad met betrekking tot acupunctuur. Nee, natuurlijk heb ik dat niet. Want ben ik wel iemand voor acupunctuur? Het volgende is eigenlijk aan de orde. Ik vind het zo’n raar woord (en hoorde het vandaag tevens voorbij komen) dat ik er even iets over moet schrijven. Impliciet liet ik net even de vraag doorschemeren wanneer iemand nou op wat voor manier ook een connectie heeft met acupunctuur.
Allereerst mijn mening. Wie mij kent, weet dat ik walg van alles wat met naalden en bloed te maken heeft. Ik voel bij wijze van spreken al pijn als de naald 10 cm. van me af is. Bovendien plagen doktoren mij door te zeggen dat er bloed geprikt moet worden. En dan komen ze met een naaldje wat nog een met-het-blote-oog zichtbare opening heeft, zo’n grote naald! Dus die naaldjes van acupunctuur? Vrijwillige behandeling? Nee, daar houdt ze niet zo van.
Maar waarom nou ‘acupunctuur’? Vertaald uit het Latijns: acus = naald, en pungere = steken. Lekker. Het is al een hele oude behandelmethode van de Chinezen, en omdat ik er zo gruwelijk veel over hoor, lijkt het wel een hype te worden.
Als je dan de opleiding psychologie volgt, kan deze hele “acupunctuur-beweging” je natuurlijk niet koud laten. Of tenminste, de acupunctuur wel, maar de hele gebeurtenis er omheen niet. Waarom ondergaan mensen een acupunctuurbehandeling? Wat verwachten ze? En datgene wat ze verwachten, waarom zoeken ze dat in acupunctuur en bijvoorbeeld niet in cognitieve gedragstherapie (ik noem maar wat)?
Nu ken ik niemand in persoon die een acupunctuurbehandeling onderging, geloof ik, dus ik hoor graag van mensen die dit lezen (als die er zijn) en die acupunctuur waarderen, waarom ze dat precies waarderen. En wat ze erin zoeken.
Jammer dat dit zo’n moraalloos schrijfseltje is geworden.
Ik vroeg me alleen iets af…

Toiletverbazing!

Ik sta in het damestoilet te wachten tot er een wc vrijkomt. In elk geval vraag ik me al af waarom er drie toiletjes op één hele afdeling in een hogeschool zijn. Afijn, er komt een toilet vrij en er komt een vrouwtje van ergens in de 40 uitgelopen. Ze praat: “Prsjnog rrr blabla..”, beetje Pools-achtig. Oké, ik ga dat toilet in (het wordt geen ranzig verhaaltje hoor) en er komt me een LUCHT tegemoet, getver! Ik deed even m’n ogen dicht – alsof ik er duizelig van werd – en deed m’n ogen weer open. Ik kijk naar de wc, liggen er zowel in als rondom de wc enorme proppen wc papier, de wc trekt als je het mij vraagt niet eens meer normaal door! Sta ik daar in het toilet, ik neem niet eens de moeite om hier naar de wc te gaan, maar ik vraag me direct af wat het mensen voor kick geeft om er zo’n enorme bende van te maken! Ik zie al iemand voor me die dan als een idioot aan het toiletpapier staat te trekken, die woest proppen in het rond gooit, in de wc dropt… Wat is daar nou leuk aan? Het is dat ik hier kom voor een opleiding, maar mijn handen jeuken om een cameraatje op te hangen en dan als er iemand dus zich als een idioot aan het uitleven is, een of ander alarm af laten gaan zodat de hele ME of Marechaussee bij die wc staat. Waarom weet ik niet, het is een beetje een doelloos onderwerp om me druk over te maken… Maar mij geeft het nou echt een kick als de ME of Marechaussee voor het damestoilet staat om iemand als ze klaar is met “toiletteren” even in de boeien te slaan. Oké, soms ben ik inderdaad gewoon een beetje raar. Maar ik ga er wel even over nadenken of ik daar niet eventjes een onderzoekje aan kan wagen.